Salute

Η ηθική στις πολεμικές τέχνες

 

Με αφορμή το υπέροχο άρθρο « τo ήθος των πολεμικών τεχνών » της Σοφίας Ξυνογαλά, το οποίο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο για τις μικρότερες ηλικίες αλλά και για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες σαν άθλημα ή σαν μια μορφή καλλιέργειας και εσωτερικής ισορροπίας, θα ήθελα να δώσω την δική μου οπτική στο θέμα.

Σε μια εμπλοκή μεταξύ δύο αντιπάλων το τι είναι ηθικό και το τι δεν είναι είναι κάτι πολύ θολό και ασαφές. Φέρνω εξαρχής ένα παράδειγμα, έχουμε 2 μαχητές ο ένας είναι 30 χρονών και ο άλλος μπήκε στα 40 με πρόβλημα σακχάρου και τυχαίνει να εμπλακούν, είναι ηθικό; Ο ένας γνωρίζει πολεμικές τέχνες ο άλλος όχι, είναι ηθική η αναμέτρηση μεταξύ τους;

Ας φανταστούμε ένα σενάριο, οπλοφορείς και ξαφνικά σου ορμάει κάποιος "λυσσασμένος παιδαράς” χωρίς λόγο και αιτία με ένα μαχαίρι να σε σκοτώσει. Είναι ηθικό να βγάλεις το όπλο σου και να τον πυροβολήσεις οπουδήποτε; (μην ακούσω πόδια γιατί και εκεί μπορείς να τον θανατώσεις).

Αν στο παραπάνω σενάριο αλλάξουμε τον “παιδαρά” και βάλουμε μια έγγυο γυναίκα η οποία σου επιτίθεται με ένα μαχαίρι! Και αν σας το ξαναλλάξω βάζωντας ένα παιδάκι το οποίο έρχεται καταπάνω σου με ένα μαχαίρι; Έχουμε βαθμίδες ηθικής;

Αν σκεφτείς την ηθική μάλλον θα καταλήξεις κάπου νεκρός, εκτός εαν αυτό θες. Έχουν υπάρξει άνθρωποι οι οποίοι μου έχουν πει ότι προτιμούν να πεθάνουν παρά να πράξουν τα δέοντα. Η επιβίωση είναι σημαντική για κάθε άνθρωπο γιατί αφορά την ζωή του. Θα μου πείτε από την στιγμή που μπαίνουν όπλα χάνετε η ηθική και θα συμφωνήσω. Αλλά θα διαφωνήσω και ότι στην άοπλη μάχη θα πρέπει να υπάρχει ηθική. Δεν είμαστε στην εποχή που ο ένας προκαλούσε τον άλλον επί ίσοις όροις.

Στην εποχή μας θα σε κατεβάσουν στο έδαφος και θα συνεχίσουν να σε κτυπάνε όσο και να παρακαλάς μέχρι να σε τελειώσουν! Ποιά ηθική βλέπετε;

Την ηθική θα την διέκρινα σε αγώνες όπου υπάρχουν διαιτητές και κανόνες, καθώς πρέπει να σεβαστείς με τις υποδείξεις του διαιτητή αλλά και τους κανόνες με τους οποίους έχεις συμφωνήσει πριν μπεις στο ρινγκ για να αγωνιστείς.

Στην επιβίωση πολλές φορές θα ξευτιλιστείς θα έχεις τύψεις για αυτά που ίσως κάνεις, αλλά θα πρέπει να τα “πάρεις” μαζί σου. Θα πρέπει να ζήσεις με αυτά.

Θα έλεγα καλύτερα να είμαστε γενναίοι σας χαρακτήρες παρά ηθικοί. Καλύτερα ο λόγος μας να αντιπροσωπεύει την ζωή μας. Εδώ θέλουμε να παίζουμε με εύκολους αντιπάλους για να νικάμε και να παίρνουμε μετάλλια. Είναι αυτό ηθική; Είναι ηθική να ακούς τον προπονητή να φωνάζει φάτον, κάντον, ρίχτου; Και αυτά να τα ακούς και σε αγώνες με παιδιά! Είναι ηθική το να ποστάρεις βίντεο αγώνων, σαν νικητής, χωρίς να σκέφτεσαι πως νοιώθει αυτός που έχασε.

Η ανάγκη της επιβράβευσης έχει σκοτώσει την ηθική. Την οποία πια την βρίσκεις πολύ δύσκολα. Και αν βρείς έναν ηθικό άνθρωπο, λίγο γενναιότητα να έχεις πάνω σου δεν θα υπάρξει λόγος για να εμπλακείς μαζί του.

Το φίδι το αφήνεις να συρθεί δίπλα σου, αυτό είναι γενναιότητα, αλλά όταν σε ακουμπίσει, του συνθλίβεις το κεφάλι με ηθικό ή ανήθικο τρόπο.